Tadija Janičić / Ljudi koji vole da gledaju u sise
Tadija Janičić
Ljudi koji vole da gledaju u sise
Galerija O3one
30/09 – 01/11/2016
Prenosimo deo pratećeg teksta kustosa izložbe Novog Nebojše Milenkovića:
Nemački lekari (a svi, jelte, znamo da je nemačka medicina najbolja na svetu!) nedavno su obelodanili rezultate desetogodišnjeg naučnog istraživanja kojima je nepobitno dokazano kako svakodnevno desetominutno gledanje u ženske grudi ima blagotvorno terapeutsko dejstvo na rad srca, regulisanje krvnog pritiska i preventivno smanjivanje stresa. Takođe, zaključeno je i kako kontinuirano praktikovanje ove kontemplativne estetske i egzistencijalne prakse ima sposobnost i potencijal da produži životni vek za najmanje pet godina!
U datom kontekstu, može se primetiti da izložba Ljudi koji vole da gledaju u sise Tadije Janičića ima neupitan terapeutski potencijal, zato što ukazuje na činjenicu da na srpskoj umetničkoj sceni, opterećenoj različitim nedostacima i krizama (pre svih institucionalnom), postoji čitava generacija obrazovanih, inteligentnih, lucidnih i hrabrih (mladih) umetnica i umetnika ─ čiji Janičić svakako jeste jedan od najistaknutijih reprezenata ─ dokazujući kako danas, na svu sreću, u krizi nisu ni umetnost ni umetnici već isključivo društvo u kom oni deluju. A tema i materijal Tadijine umetnosti jeste upravo to društvo!
Ishodišta jasno profilisanog, stilski i jezički prepoznatljivog, umetničkog rukopisa sa potpisom Tadija nalaze se u svakodnevici: prozaičnoj, banalnoj, ekonomski, idejno, institucionalno i moralno ruiniranoj, oskudnoj, rijalitizovanoj… U takvom društvu ─ čiji je Tadija predani posmatrač, svedok i učesnik ─ njegove slike, skulpture i crteži funkcionišu u ravni svojevrsnih socioloških eseja, studija naravi ali i svakodnevnih, intimnih, multipoetičkih i autobiografskih dnevničkih zabeležaka.
Baveći se životom čoveka današnjice, Tadija je fokusiran na njegove psihološke, emotivne i socijalne nesrazmere, nedoslednosti, nespokojstva, nesigurnosti, teskobe, raspolućenosti, osujećenosti i ostale uskraćenosti i konfuzije… Vlastitu strategiju prevazilaženja ogromnog zjapa koji postoji između potreba i mogućnosti – odnosno ispražnjenosti unutrašnjih i neselektivne prenatrpanosti spoljašnjih svetova i sadržaja – kao i istovremenu kompleksnost i banalnost društva u kom živimo, Tadija prevladava preispitujući relativnost i privremenost njegovih etičkih i umetničkih normi. Tako se kao junaci ovog slikarstva pojavljuju: konzumenti rijaliti stvarnosti, posrnule devojke potpuno svesne da su njihova tela jedino što mogu da ponude u zamenu za iole pristojniji život, huligani, navijači, reprezenti nove klase i samoprozvani predstavnici društvene elite, članovi (vladajućih) stranaka, razmetljivi direktori, švaleri, kontroverzni biznismeni i ostali ugledni građani koji, pored toga što demonstriraju dominantne društvene kriterijume, govore i o potpunom moralnom, vrednosnom i emotivnom krahu društva u kom živimo.
